Al Stewart

Home

Biografie

Concertagenda

Discografie

Forum

Recensies

Persberichten

























Een impressie van Dave Nachmanoff over de Nederlandse tournee 2008

Van 4 oktober tot en met 19 oktober 2008 heeft Al Stewart samen met Dave Nachmanoff 11 concerten gegeven in Nederland. Hieronder een impressie van de tour geschreven door Dave Nachmanoff.

The Dutch Tour 2008 with Al Stewart (2008-10-22)
Well, the Dutch tour is over and the German tour has begun. I found that I didn’t really have the time or energy to write this blog during the tour, so I am just going to share some impressions while I have it all fresh in my mind.
Luckily I did get quite a few video clips, both of performances and off stage as well, so keep an eye on YouTube and eventually my www.davenachextras.com site for those!
We got off to a slightly bumpy start with a live radio appearance that had to be cancelled because of a power outage. The only good thing was that I got to meet Henk, the lead singer from The Nits (a Dutch band that my friend Mark Moerman has raved about). He would have been a guest on the same show if it had happened.
From Amsterdam we drove to Zaandam for the first show. It was a Stadschouwburg (sort of a municipal theater or arts center run by the city), as were most of the venues on the Dutch tour. While it was a beautiful venue, it was far from full (again, this was the case for many of the shows in Holland). The company that put the tour together (AAA) was represented by two really nice young people, Sonia, who we met at the radio show, and Jerome, who ran sound for the first show. The show itself was a little sloppy as we were both feeling the effects of jet lag. We weren’t used to the Dutch audiences, who tend to be very polite and quiet (partly because they are listening very carefully). Having just played in the Northwest US, where Al has a very strong and loud following, it was a bit of an adjustment. There were a few hardcore fans, but many more people who only knew Al’s hits (which of course gives us to the opportunity to try to win some new hardcore fans). Our friend Ellen van de Berg came along for most of the shows in Holland and sang some backup and played tambourine (even donning a pink wig for ‘Red Toupee’). She knows many languages and was often a great help in translating things for us, and even introducing the shows. After the show we went back to Amsterdam where we would be based throughout most of our time in Holland.
At the second show, in Nijmegen, we met Tom, who would run sound for us at almost all of the other shows. This was great news, because he became a fan of the music and really understood the way that we wanted it to sound. Usually we have to deal with a different soundperson at every show, and the quality varies. So having Tom really helped!
One of the things that we decided early on was that it would be a good idea to try some songs that we had never played before. Al and I almost never rehearse and never really play the same show twice, but on a long packed tour like this, it is easy to fall into the habit of playing more less the same songs all the time and we didn’t want to get bored. We love to go out on a limb and this seemed like a perfect opportunity. We also brought back some songs that we have played together, but not recently or often, like ‘Bedsitter Images,’ ‘Sirens of Titan’ and ‘Marion the Chatelaine.’
In Leiden, we played in the oldest theater in Holland, built in 1707. It was a lovely place to play and we had a great crowd there.
The Amsterdam show was at a very famous (in Holland) club called Paradiso, in a former church. It was very full and had a great vibe. I got to play ‘Descartes in Amsterdam’ in Amsterdam! A number of friends from the UK turned up for some shows, and on the two days off that we had in Amsterdam I got to go on a canal boat and see a house where Descartes had lived, and even made it to a Spinoza exhibition in a philosophical library. My friend Mari Booker knows the city well, and served as an excellent tour guide.
Den Haag was another club gig and that turned into quite a rocking night. We did ‘Princess Olivia’ and had a nice loud sound system... In Barendrecht, the concert fell on the day of my son Django’s first birthday, so I played a song I had written for him. On the way to the show in Dokkum we stopped at a local radio station and did an interview and a song, and they filmed it for the local news and showed it that evening. There is a version on YouTube which you can find on www.davenach.eu. At Veenendaal, the last show of the Dutch tour, we played ‘Song on The Radio’ together for the first time ever! Met some of the folks from the Dutch fan club like Chris and Regina. We found really nice people everywhere we went, and AAA even gave us each a bottle of Barolo as a farewell gift! From here, on to Germany!
(Dave Nachmanoff)

Veenendaal, 19 oktober 2008 - door Chris Hunter

Een kort verslag – hielp met de verkoop van CD’s en kreeg van Dave het verzoek om de show te filmen. Toen ik vroeg welke liedjes gefilmd moesten worden, kreeg ik als antwoord, jij weet welke interessant zijn! Ook een kort fanclub meeting (3 man)! Samen met Regina en Jur kropen we binnen op de eerste rij en kregen eerst Dave solo met drie liedjes. Playlist van AL en Dave samen was:

  • House of Clocks

  • Flying Sorcery

  • Palace of Versailles

  • Eisenhower years

  • Warren Gameliel Harding

  • On the Border

  • Song on the Radio (bijna vergeten – dit MOEST ik van Dave opnemen)

- Pauze (denk ik)

Weer naar buiten rennen om de tafel te bemannen en na 20 minuten weer naar binnen. Handen vol met video kamera, playlist opschrijven, Regina naast me swingend en mijn eigen mobiel opnemend. Oh ja, en overal meezingen.

Dave weer zolo met twee liedjes, dan samen met AL.

  • Apple Cider Reconstitution

  • Football Player

  • -Verzoek plaatje : A Small Fruit Song, voorafgegaan door Clifton in the Rain

  • Midas Shadow

  • Hanno the Navigator

  • Broadway Hotel

  • YOTC, die overging in iets van Blue Öyster Cult, Don’t fear the Reaper

  • en aansluitend nog iets bekends maar ben het vergeten, voordat YOTC afgesloten werd.

Ben er zeker van dat de lijst niet compleet is.

Na afloop leuk gekletst met AL en Dave – AL roept de geluidstechnicus tevoorschijn met zijn hond en ik heb een gesprek gevoerd met een Border Terrier en zijn baas. Aansluitend een leuk onderonsje met Regina, Jur en AL – Jur had weer een van zijn toespraken klaar met toespelingen en tekst van Edward Lear en AL, maar geen publiek. Die houden we nog tegoed. Wel een leuk discussie over YOTC en hoe AL het ziet – zonder al de opsmuk van Alan Parsons productie, vindt AL het maar een middelmatig liedje. En hij wil dat mensen dat kunnen zien, dat ze door de rookgordijn kunnen kijken naar de tekst en de poëzie; vandaar al zijn opmerkingen over YOTC. We beloven eea van de website nog in het Engels te vertalen voor AL. Leuk afscheid van zowel Dave en AL rond half twaalf – ze moesten nog door naar Keulen.

Jongens, bedankt voor drie bijzondere concerten. Mocht het me lukken om jullie in Duitsland te zien, dan meld ik me weer.

Barendrecht, 17 oktober 2008 - door Olaf Beckman Lapré

Ik ben gisteren (17 Oktober 2008) samen met een ex-collega van mij naar het Al Stewart concert geweest in Het Kruispunt te Barendrecht. Een prima locatie want er is voldoende gratis parkeergelegenheid tegenover het Kruispunt en het theater zelf is modern en netjes. Op de website van het Kruispunt las ik dat Al als duo optrad met Dave Nachmanoff maar ik realiseerde me niet dat Al zonder band optrad en dat vond ik toch wel een beetje een teleurstelling. Vele nummers van Al vereisen een band met piano, percussie, elektrische gitaren en keyboards om de sfeer en intensiteit van de platen enigszins neer te zetten. Dave is een uitmuntend gitaar speler met een mooie stem, maar kan zich qua teksten en muziek niet meten met Al, al merkte ik wel dat hij zich enigszins heeft laten beïnvloeden. Ik verbaasde mij dat Al, al hoewel het alweer 30 jaar geleden is dat 'Year of the Cat' uitkwam, nog exact, en ik bedoel exact dezelfde stem heeft als toentertijd. Ik begrijp heel goed dat veel artiesten zich graag ontwikkelen en niet steeds weer de oude publiek favorieten willen spelen maar Al liet toch aardig wat nummers van 'Year of the Cat' horen. Zo vond ik 'Flying Sorcery' een nummer wat prima alleen met gitaren uitgevoerd kan worden. En zo ook 'On the Border', al mis je de sfeer toch wel die op de plaat weergegeven wordt. Tot mijn verbazing bracht Al ook 'Year of the Cat' ten gehore, al vond ik dat toch veels te veel missen door afwezigheid van de piano, elektrische gitaar en saxofoon, 'Merlin' vond ik dan weer een nummer wat prima met gitaar weergegeven kan worden, gezien het feit dat het studio nummer amper meer omvat dan gitaarspel. Verder waren er nog een paar uitstekende nummers die ik niet kende, en van 'Time Passages' werd geen enkel nummer ten gehore gebracht. Mijn favoriete nummer, ook van 'Year of the Cat', namelijk 'Broadway Hotel' werd niet opgevoerd en dat was wellicht maar goed ook, want geen gitaarspel kan die zingende viool vervangen, denk ik. Ook meende ik, aan de introductie die Al meestal geeft voordat hij een nummer begint, dat hij 'Roads to Moscow' ging spelen, maar het werd een ander nummer wat mij onbekend was. Alles op de keper genomen ben ik blij dat ik Al in het echt gezien heb en dat ik hem mijn 'Year of the Cat' CD heb laten tekenen. Maar ik vind toch dat de afwezigheid van een volledige band resulteert in een optreden wat niet kan tippen aan zijn albums.

Barendrecht, 17 oktober 2008 - door Dick van Kooten

In Barendrecht, modern theater, waren veel plaatsen verkocht. Het concert duurde van 20:20 tot 22:40 en begon met een voorprogramma Dave Nachmanoff. Het eerste nummer is van zijn laatste CD en deed me besluiten deze na afloop van het concert te kopen: erg mooi. Veel mensen hebben Al nog niet eerder live zien spelen blijkt uit een inventarisatie van Dave. Als Al Stewart zich bij hem voegt zijn de bekende elementen weer aanwezig. Regelmatige ongein en een lach van een van de heren, humoristische verhalen, grapjes, en de muziek zelf dus. In dit concert komen de Amerikaanse presidenten aan de orde. Al maakt immers altijd een CD in een verkiezingsjaar en ze merken op dat een goede president altijd wordt opgevolgd door een stompzinnige. Bij het liedje Like William McKinley merkt Al op dat George Bush een genie is vergeleken met William McKinley. Na een lang verhaal over de president zegt Al dat het eigenlijk maar een zinnetje is waar hij wordt genoemd. Year of the cat mondt uit in Wild things (het nummer is grijs gespeeld maar verplichte kost, dus kleden ze het altijd in met een ander intro of einde). Ook wordt een stukje van Led Zeppelin’s ‘Stairway To heaven’ gespeeld waarbij Al opmerkt dat het erg lijkt op Let It Grow van Eric Clapton (die dat ooit heeft toegegeven), waarbij Al droogjes zegt 'One of them is in a lawsuit'. Het eerste nummer van na de pauze is door Dave geschreven voor zijn zoon Django die deze dag jarig is (hij is genoemd 'after the legendary guitarist, Django Reinhardt' schrijft Dave in zijn nieuwsbrief en dat heeft hij vandaag afgemaakt en speelt het dus voor het eerst omdat hij weg is op de verjaardag 'Daddy has to do what he has to do'. Bij Joe The Georgian vertelt Al opnieuw (net als bij de vorige toer) hoe hij een werelddanshit wilde maken, maar het verhaal is weer heel anders en erg vermakelijk: 'It was Russian and top dance hits aren't'. Compleet met Russisch dansje van Dave. Like William McKinley eindigt met een stukje Mona Lisa smiling, want dat lijkt er wel veel op. Het nummer Post World War Two Blues hebben ze nog nooit met elkaar gespeeld: deze tour kiezen ze iedere keer om 5 uur willekeurig zo'n nummer waar ze dan 3 uur de tijd hebben om het in te studeren.

Na afloop kunnen we zowel Al als Dave uitgebreid spreken. Ik merk op dat (A Child's View of) the Eisenhower Years al eerder als 'Another face in the crowd' op collectors item CD's is uitgebracht, waarop Al zegt dat hij nooit tevreden was over het nummer tot hij het herschreef als the Eisenhower Years. Verder vraag ik hem of hij Lais kent, het Begische folk-pop damestrio dat naast Al een van mijn favorieten is. Hij kent ze niet, en repliceert dat ik Ys van Joanna Newsom moet gaan kopen (nee, niet eerst luisteren, direct kopen), want dat is de grootste componiste sinds Bob Dylan.

Barendrecht, 17 oktober 2008 - door Chris Hunter

Een andere show dan Den Haag – een heus theater, met stoelen en en heel ander ambiance. Ik schat dat er rond de 250 mensen er waren maar Ellen had al een cijfer van 272 gehoord. De show begon pas rond 20.30 met een introductie door Ellen, die een goede inleiding gaf en dan begon Dave solo te spelen; hij speelde Glow of Midnight Sea, herinnert aan een vorig leven toen hij Doctor Dave heette en filosofieprofessor was, gevolgd door Descartes in Amsterdam en The Loyalist. Titels die AL waardig zijn. Al komt dan op de bühne en zet meteen House of Clocks in, waarna hij en Dave vragen om 10% meer van alles – geluid, gitaar maar niet meer verlichting. Flying Sorcery volgt, met een verhaal van AL over hoe hij pas een nieuwe CD maakt als er verkiezingen zijn in Amerika. Hij heeftveel tijd om te lezen, vanwege zijn beroep en denkt erover om een conceptalbum te maken over amerikaanse Presidenten – dus op naar The Eisenhower Years en dan kondigt AL een oud liedje aan (over oud zijn) en hoe hij graag een “old curmudgeon” wil zijn (krasse knar) want dan kan je je alles veroorloven. AL zingt Katherine of Oregon en zingt de laatste regel fout – “I’ll enjoy BEING Katherine of Oregon”, waarop Dave zich afvraagt of AL stiekem een travestiet is. Veel humor en een goed sfeer, maar AL en Dave vinden dat de nederlandse publiek erg stil blijven. On the Border volgt en dan zegt AL dat zijn catchphrase voor dit toernee is “Think like Barbara Tuckman(zijn favoriet geschiedkundige) and play like Eddie Cochrane”. Omdat Dave vindt dat AL elke dag iemand anders uit de geschiedenis is, wordt een toernee met AL vergeleken als een reis met Doctor Who. Night Train to Munich wordt gevolgd door Merlin’s Time en een verhaal over Robin Williams, de toenmalige drankebroer van AL, die een 3000 woord scriptie over Merlin had geschreven en waarover AL probeert een opsomming in een liedje van 2 minuten te maken. Post World War II Blues is de verrassing (1959 was a very strange time, a bad year for Labour and a good year for wine – mijn geboortejaar, dus een heel speciaal liedje voor mij) en daarna een pauze van 20 minuten. In de pauze maak ik een praatje met Dave, Stefan en Ellen en de verkoop van CD’s en posters gaat door. Ik heb Ellen beloofd dat ik louter positief over haar zal schrijven – mensen zomaar op de bühne uitnodigen is in de oude folkclub traditie en ik heb Ellen de eerste keer in Eindhoven 5 of 6 jaar geleden zien optreden (toen AL Arnold Layne zong) – voor mij mag ze regelmatig de concerten opfleuren. Ellen, beloofd is beloofd en je hebt je steentje bijgedragen. Ik kletste ook met Harry en zijn vrouw, op (tournee)vakantie in Holland en oude vrienden van AL sinds 1975. Er bleken meer oude (muzikale) kennissen van AL aanwezig te zijn uit Engeland, dus AL vond het bijzonder leuk om deze mensen weer te zien.

Dave begon de 2e helft solo, speelde een liedje die hij speciaal voor de 1e verjaardag (vandaag 17/10) van zijn zoon Django had geschreven – A Dad’s gotta do? en daarna een lied van de CD Snapshot – Thing of Beauty. Without a Compass or a Map was zijn laatste solo liedje en dan kwam AL terug en zongen ze eerst Angry Bird en dan weer een presidentiële lied – Like William McKinley - van de nieuwe CD Sparks. Voorafgegaan door een hele verhaal over presidenten die goed en slecht waren. McKinley wordt afgesloten met één regel van Mona Lisa Talking. AL vertelt dat hij een lijst heeft met 21 liedjes die hij nooit met Dave heeft gespeeld, en ze proberen elke show eentje te leren – ze beginnen om 1700 uur het liedje te studeren en moeten het rond 2100 uur volledig kunnen spelen. Vanavond was dat Warren Gameliel Harding, nog een president maar nu een hele slechte. Vergeleken met Harding is George W.Bush een genie!! Hebzucht word bespeeld in Midas Shadow, en de seductie lied The Ear of the Night volgt. Deze wordt afgesloten met de inleiding van Smoke on the Water. YOTC moet gespeeld worden, met een prachtig solo van Dave. Mijn vriendin Melody was uit eten met kennissen in Den Haag en ik belde haar tijdens YOTC, opdat ze het kon beluisteren en aan haar tafelgenoten laten horen. Ook YOTC werd met een andere stuk muziek afgesloten – deze keer Wild Thing. Voor de toegift begonnen ze Stairway to Heaven te spelen maar dit werd uiteindelijk Joe the Georgian, compleet met russische dans van Dave. Ook een applaus voor de solo van Dave. De concert was om 22.40 uur afgelopen en eerst Dave, en later AL, kwamen naar buiten om op de foto te gaan met mensen en handtekeningen uit te delen. Leuk praatje met AL over al de woorden dat hij heeft geschreven (30000 in zijn liedjes) en hoe handig het is om ze regelmatig opnieuw te leren. Zo blijf je jong van geest. De caravan trekt voort naar Dokkum zaterdagavond met een interview met een Groningse radiostation en dan zondagavond de laatste show in Nederland in Veenendaal. Ik hoop jullie in Veenendaal te zien – Dave heeft me gevraagd de verkooptafel van zijn CD’s te bemannen, dus zullen Stefan en ik de nederlandse deel van de 2008 toernee met veel lol afsluiten.

Den Haag, 15 oktober 2008 - door Chris Hunter

Leuk plek in Den Haag, kaartje opgehaald en door de beveiliging – moest wel vechten om mijn kaartje terug te krijgen. Dan naar de Kleine Zaal – ruimte voor hooguit 200 man met een klein balkonnetje en trap, en een bühne van 30 m2. Sprak uitvoerig met de Duitser die de CD’s en posters verkoopt maar zag geen bekende gezichten. Ik schat dat er rond de 120 – 140 mensen er waren – niet druk maar wel heel gezellig. Gelijk om 20.30 uur kwamen Al en Dave op en ze begonnen meteen met House of Clocks – een verandering van de al jaren bekende opener Flying Sorcerey, die als tweede aan de beurt was. Angry Bird volgde, leuk om meteen iets van de nieuwe CD te horen. Hierna speelden ze The Eisenhower Years, met info over het liedje zelf en, insbijzonder, ene Jimmy Jones. Bleek dat hij een paar succesnummers had, waaronder “Good Timing” – Al zong een stukje van deze hoge lied. Dan kwam On The Border – applaus omdat het een bekende was, en dan vertelde Al iets over de muzikale invloeden van Django Reinhardt - uiteraard volgde Night Train to Munich. Een seductieve liedje mocht volgen – Ear of the Night van de nieuwe CD – voornamelijk instrumentaal met een snelle, haast onbegrijpelijke stuk tekst(volgens Al) aan het eind van de muziek (volgens mij onderschat hij zijn fans!) Een verhaal over Spinal Tap, de film, die Al zegt maar 7 keer te hebben gezien en Dave beweert 58 keer te hebben doorgezeten. Eigenlijk vindt Al dat alle zangers die optreden, iets van Spinal Tap in zich moeten hebben. Dan een oude liedje – Merlins Time van 24 Carrots, een plaat dat Al half-half noemt – hij vindt 50% leuk en 50% niet leuk. Aansluitend een stukje muziek van de Beatles – ik denk She Loves You.

Gina in The Kings Road werd gespeeld – met een verhaal over hoe de muziek scene in London was in 1968. Goede rocknummer. Aansluitend noemt Al A Beach Full of Shells als een van zijn favoriete platen, waarop iemand vraagt “Wat is een plaat? Er wordt door Dave verteld dat Ringo Starr heeft besloten geen handtekeningen meer te geven, omdat hij het te druk heeft. Al ziet een gaatje voor een vervalser om Ringo zijn handtekening na te maken en geld te verdienen. Nog een liedje over seductie – Broadway Hotel – volgt. Al noemt de naam Peter Frampton en zijn rare geluiden met een rietje, en daagt Dave uit om dezelfde geluiden met zijn gitaar te maken; Dave doet dit en vervolgt met Midas Shadow. Zeer leuk om dit weer te horen. Met een korte pauze voor Al, Dave zingt solo twee van zijn liedjes – Candy, vol met metaforen, en eentje over filosofie , All too Human. Heel anders dan de werk met Al en toch hoorde ik elementen van bijv. Time Passages in Dave zijn liedjes. Later sprak ik met Dave hierover en hij had het zelf niet gemerkt, maar vertelde wel dat Al een van zijn belangrijke invloeden is geweest. Al kwam terug, speelde de bekende stukje muziek uit de beginjaren 60 en vertelde dat, in het verleden, maar een persoon wist de naam van de groep te noemen. Echt standaard AL trivia, dus ik riep “The Stringalongs” en kreeg mijn 15 seconden roem!! Katherine of Oregon volgde. Al vertelde dat hij een oud liedje ging spelen, geschreven in 1921, die hij zo moest zingen van CBS (en haatte het zo), maar die hij later anders ging spelen en eigenlijk best leuk vond – Bedsitter Images, waar hij prompt de tweede couplet vergat – ondanks 4 pogingen en hulp van Dave, hij was het kwijt en moest verder met de derde couplet. Al hoopte dat niemand dit voor You Tube had gefilmd. Ineens begon Dave Princess Olivia in te zetten – Al keek hiervan op en erkende dat hij dit niet had verwacht – toch kregen we een goede versie, goed rockend en compleet. Voor straf moest Dave hierna Joe The Georgian spelen, waarop Dave eerst een russische dans gaf, met zijn gitaar achter zijn hoofd, nog steeds spelend. Er was een verhaal en opmerking dat velen, zo niet alle liedjes van Al ergens iets met Stalin te maken hebben. Dave noemde Princess Olivia “Stalin in Drag” . Joe the Georgian was de bekende poging om een dansliedje te maken en het lukte Al inderdaad om mensen in beweging te krijgen. Uiteraard YOTC werd gespeeld, en dan een stukje van een Beatles liedje. Na een korte stop werden er als toegift eerst mijn favoriet Hanno the Navigator gespeeld – voor mijn gevoel langzamer dan op de CD maar toch een meezinger. Er werd afgesloten met End of the Day, zoals Al het noemt, de meest rustige liedje die hij heeft. Wat me opviel is de lol die Dave en Al hadden; zij zijn goed ingespeeld op elkaar en Dave brengt de muziek zoals ik het graag hoor. Een prachtig kombinatie. Al ziet er nog fief uit, zijn haar is korter en hij houdt nog steeds van zijn muziek. Na afloop sprak ik met Dave en heel kort met Al. Ik had geen haast – ik ben vrijdag in Barendrecht en waarschijnlijk ook zondag in Veenendaal, en Dave vertelt me, dat ze zullen proberen wat andere liedjes te spelen. Dus als ik Antarctica wil horen, moet ik het maar vragen vrijdag. Ik vertelde Al dat mijn volgende nest Schotse Terriers beslist een Pointchester Radical Penguin zal bevatten (als opvolger van de dit jaar overleden Pointchester Zero She Flies.)

Roosendaal, 7 oktober 2008 - door Jur Wijsman

Ambivalent om naar een optreden te gaan van een jeugdidool, die met het verstrijken van de jaren spijtig genoeg het heilige vuur niet meer weet aan te steken. De cd's Down In The Cellar en A Beach Full Of Shells vallen op door hun meligheid, alsof we de droesem van Al's wijn drinken bij een flauw haardvuurtje. Wellicht waren de verwachtingen te hoog gespannen, want de cd Between The Wars vormt het hoogtepunt in zijn omvangrijke oeuvre. Het interbellum wordt zowel in tekst als muziek bewonderenswaardig op dat album gerevitaliseerd. Met zijn nieuwe cd Sparks Of Ancient Light wakkert het historische vlammetje weer aan. Door de orkestraties komt het retrogevoel weer terug. Absoluut geen spijt gehad om Al en zijn begeleider Dave Nachmanoff aan het werk te zien. Dave beet de spits af met voor en na de pauze een drietal songs. Uitstekende gitarist met een warme gitaarsound. Wellicht onbekendheid, maar de songs pakten me niet in het nekvel, op de song Descartes in Amsterdam na. l opende met het goed in het gehoor liggende House Of Clocks, als opener van het meten van de tijd. Al en Dave hadden er zin in en Al speelde royaal met woorden in een hoog tempo als (historische) toelichting op de songs. Al weet met name voor de pauze de liefhebber te raken. Hij neemt ons weer mee naar de paleizen in Versailles en het is niet verkeerd om met de zigeunergitarist uit de dertiger jaren, Django Reinhardt, in de trein naar München te stappen. Verrassend was de keuze op de song Life In Dark Water, uitstekend vertolkt met een voelbare vereenzaamde onderzeeërtragiek. Het ruggenmerg begon te branden. dit heb ik node gemist. Al vertelde na afloop, dat ze deze song, onderweg, op verzoek van een Italiaan, die speciaal voor hem naar Nederland was gekomen, geoefend hadden. Hij maakte zijn woorden waar, dat hij bij elk optreden een aantal andere songs ten gehore zou brengen. Na de pauze veel werk van Year Of The Cat en Sparks Of Ancient Light en andere songs dan bijvoorbeeld in Zaandam met Angry Bird en Hanno The Navigator. Midas Shadow kende een origineel arrangement met Dave op gitaar, wat Peter Frampton met mondstuk deed. hiervoor kreeg Dave een warm applaus van de voor een derde gevulde grote zaal. Waren er minpunten. Helaas de afsluiter Year Of The Cat. Al noemde dit ooit: That boring old song. Hij had deze song gemixt met gitaarfragmenten van Marvin Gaye's I heard it through the grapevine. En net als in Hanno The Navigator kwam een saai gekleed boerinneke met krullen op de proppen, die op de tamboerijn mocht slaan en op klompen zij-sluit-zijpasjes uitvoerde, waarbij menig kleuter zich voor zou schamen. Als neuroot wikken en wegen om het fraaie 5 cd boek Just Yesterday.... aan te schaffen. 75 ballen, terwijl je alle songs al op cd bezit. Geen spijt om gisteren en het is geen Just Yesterday....De beurs is gecrasht.

Den Haag, 5 oktober 2008 - door Adrie Meijer

Het concert in Nijmegen was inderdaad zeer fraai, prima geluid, Al was goed bij stem en zag er voor zijn 64 jaar nog niet zo slecht uit. Ik vond het toch erg jammer dat hij enerzijds de hele avond klaagde over het feit dat mensen alleen Year of the Cat kennen en bekende nummers willen horen, terwijl hij anderzijds minder bekende verzoeknummers negeerde. Hij deed een keer net of hij ter plekke een verzoek inwilligde, In Brooklyn, maar dat was natuurlijk nep, hij speelt het nummer bij elk concert. Mijn verzoeken om Joe the Georgian, News from Spain te spelen werden met een grapje afgedaan, iemand vroeg om Clifton in the Rain maar nee hoor. Al had zijn setlist en wenste daar niet van af te wijken. Jammer, jammer. En wie was in vredesnaam de dame die daar met een roze pruik op tamboerijn stond te spelen? Een dame waar Al nog verplichtingen aan heeft?

Zaandam, 4 oktober 2008 - door Regina Sluijter

Een gewijzigde en ge-update website, waarom? Gewoon omdat ik simpelweg genoten heb van het concert van gisterenavond. Misschien was het de uitgelaten stemming van Dave en Al, misschien was het hun enthousiasme of het nieuwe enorm verbeterde kapsel van Al. Ik weet het niet, maar het concert klonk leuk en de sfeer was goed. Dave vertelde mij na het concert dat hij bang was dat het publiek het niet zo leuk had gevonden omdat de zaal wat stil was. Ik geloof dat het publiek heeft genoten. Toegegeven, er zaten weer een aantal standaard elementen in zoals het verhaal over de billen van Yoko Ono. Maar er werd ook veel gelachen op het podium. Ik vond de interactie tussen Al en Dave leuk. Dave heeft zich tot nu toe altijd op het podium gedragen als echte begeleider, nu stonden ze er samen en speelden, praatten en lachten met elkaar. Al's inmiddels vaste begeleidster Ellen verscheen op het podium met rode pruik om te begeleiden bij Red Toupee.

Eerdere recensies

Groningen, 30 november 2006. Groningen is voor mij niet direct om de hoek en dus ook niet de meest voor de hand liggende plaats om naar een concert te gaan. Noodgedwongen - Utrecht bleek al snel uitverkocht te zijn - ben ik toch maar afgereisd naar het hoge noorden. De kleine zaal van theater De Oosterpoort zat al behoorlijk volgepakt toen ik (samen met Peter W.) binnenkwam. Ik had mijzelf voorgenomen - na het geweldige concert in The Barbican van afgelopen jaar -  ik niet nog eens naar een concert van Al te gaan. Gelukkig ben ik op die mening teruggekomen. De sfeer was ontspannen, de muziek was goed en het publiek was enthousiast. Toegegeven, sommige van de inleidende verhalen heb ik al zo vaak gehoord dat ik ze bijna letterlijk kan uitschrijven. En Al is niet altijd even zuiver, noch qua gitaarspel noch qua stem. Begeleidend artiest Dave Nachmanoff is absoluut een goede zanger en gitarist. Hij is enorm gedreven en dat komt ook over op het publiek. Leuk om te luisteren naar Katherine of Groningen. Minder leuk om weer eens te moeten luisteren naar Year of the Cat. Volgens mij zit Al er niet op te wachten en het publiek ook niet (meer). Verrassend was de keuze voor Palace of Versailles. Dat heb ik in al die jaren maar een keer live uitgevoerd gezien (bij Sonja's Goed Nieuws show, meen ik). En aangenaam verrast natuurlijk door zowel Merlin's Time als Midas Shadow - twee absolute favorieten. De afsluiting was passend en mooi. Helaas hadden we geen tijd meer om nog even na te praten na het concert. Direct een sprint naar het station om de laatste trein te halen. (Regina)

Utrecht 2 december 2006 - Het voorbije weekend mocht ik eindelijk mijn allereerste Al Stewart-concert beleven. Eindelijk, want vooraleer het zover was moest ik eerst 2 kaartjes voor dit uitverkocht concert zien te bemachtigen. En dat viel niet mee! Om te beginnen moet ik bekennen dat tot zowat 2 maanden geleden mijn Al Stewart-collectie zich beperkte tot 2 albums: Year Of The Cat en Time Passages. Wel had ik al een aantal jaren geleden het idee opgevat om toch eens een concert van hem bij te wonen. Toen Al een paar jaar geleden concerteerde in Brussel kon ik door omstandigheden er niet bij zijn. Vorig jaar was Londen zowat de dichtste locatie om Al te zien. Gezien ik diezelfde maand al in Londen was voor Blondie was het financieel niet haalbaar om een 2e maal naar Londen af te reizen. Pas eind oktober dit jaar ontdekte ik dan dat Al optrad in Utrecht. Helaas was Utrecht inmiddels al sold-out (niet echt verwonderlijk gezien de vele fans en de beperkte capaciteit van de kleine zaal Vredenburg). Dan maar het internet afgezocht naar 2 kaartjes. Budgetticket bleek nog kaartjes te hebben, maar gezien de vele negatieve berichtgeving over deze ticketdoorverkoper besloot ik daar geen bestelling te plaatsen. Op Marktplaats waren er ook 2 aanbieders: eentje reageerde niet op mijn berichten, de andere deed dit wel maar wou – ondanks mijn aandringen – niet zijn/haar volledige naam & adres geven. Dit wekt uiteraard geen vertrouwen en dus moest ik ook deze mogelijkheid opgeven. Ondertussen had ik mijn collectie van Al Stewart al met talrijke CDs uitgebreid en was ik zo enthousiast over de kwaliteit van die albums dat mijn verlangen om een concert bij te wonen immens groot geworden was. Begin vorige week dan maar in al mijn wanhoop een zoekertje geplaatst op Marktplaats. Maar pas op vrijdagnamiddag, één dag voor het concert, kwam eindelijk dé bevrijdende mail : iemand uit Tilburg had één kaartje voor me. Dus zaterdagmorgen vroeg vertrokken omstreeks 6u30 richting Tilburg, omstreeks 8U45 had ik mijn ticket dan in de hand en vervolgens ging het richting Utrecht waar de bekende 2-jaarlijkse mega-platenbeurs plaats vond en waar ik de dag doorbracht. Aangezien een vriend mee gekomen was had ik nog één kaartje voor hem nodig, daarom zorgden we dat we al omstreeks 18U30 in Vredenburg waren. Terwijl ik me al vlakbij de trap richting concertzaal bevond moest mijn vriend buiten met een bordje “ticket gezocht” post vatten. Een weinig prettige ervaring want we gaan al jaren samen naar concerten. Helaas, een 2e ticket bemachtigen op die manier werd een flop. Inmiddels zat ik op de 2e rij, vlak in het midden. Ik kon het echt niet vatten dat ik zoveel geluk had om Al zo dichtbij te kunnen beleven. (Peter Hendrickx)

Utrecht 2 december 2006 - Inderdaad was Utrecht uitverkocht - inclusief mensen buiten die vroegen of er nog kaartjes te koop waren. Dat betekent vast meer kans dat bij een volgende tour Nederland ook wel weer (uitgebreid?) aangedaan gaat worden. Na een prima voorprogramma van Dave Nachmanoff ('ik weet dat jullie voor Al gekomen zijn, maar fijn dat jullie ook naar mijn muziek willen luisteren') kwam Al erbij. Dave kende Al Stewarts vaste gitarist Peter White die er achter kwam dat hij precies in Al’s en zijn stijl kon spelen. Op aandringen van Peter werd hij door Al’s manager uitgenodigd auditie te doen, waar hij als 2e eindigde. Hij maakte toen zijn filosofie studie af maar werd later alsnog gevraagd Al te begeleiden. Daardoor werd het concert werkelijk sprankelend - naast het concert met Lauwrence Juber in Rotterdam naar ons idee het beste. Ook hier deed Dave het meeste moeilijke gitaarwerk, en dat deed ‘ie voortreffelijk. In de nu 5 bezochte Benelux concerten heb ik toch - in tegenstelling tot Regina- steeds andere verhalen gehoord en daarmee weet Al toch behoorlijk te entertainen. Na het zingen van Soho: 'dit liedje duurt maar 3 minuten maar het bevat meer tekst dan het hele repertoire van de BeeGees'. Voor Time Passages: 'dit heb ik jaren niet gespeeld want ik vond het een saai liedje, maar het werd gekozen voor een populaire Amerikaanse maffia TV serie. Dus toen de cheque binnenkwam dacht ik, als het goed genoeg is voor al die TV kijkers is het ook wel goed genoeg voor mij'. Birdhouse in your Soul is een persoonlijke favoriet van Al, ('is het goed als ik iets van iemand anders speel?') En bij Almost Lucy werd een (semi professionele) Nederlandse zangeres- als ik het goed gehoord heb- Ellen Daniels- op het toneel gevraagd die tamboerijn speelde en een stukje achtergrondzang invulde. Leuk en verrassend. (Dick van Kooten)

Barbican 25 oktober 2005 - Op 25 oktober 2005 heeft Al Stewart een speciaal concert gegeven ter ere van zijn 60e verjaardag. Het bleek meer dan een concert te zijn, een traktatie. Hieronder foto's van de mensen die meespeelden op deze unieke avond. The Barbican is niet echt een inspirerende omgeving. Typisch zo'n Londons 70-er zaal die een hier en daar een beetje is opgeknapt, maar weinig succesvol. Neville stond er natuurlijk weer, met zijn tafeltjes met koopwaar ... Ik ben er even gaan kijken. Alleen posters, de nieuwe CD box en A Beach full ..., en Down in the .... Meer niet. Geen bootlegs, geen misterieus materiaal. 19.30 uur. Concert opent met Dave N. die vol overgave over de talenten van Al spreekt. Zingt twee liedjes. Al komt op; aangekondigd door niemand minder dan Neville in glim-jasje. Begint samen met Dave N. met zijn gebruikelijke concert invulling. En toen werd het ineens anders: Peter White verschijnt. De kwaliteit neemt toe - de muziek klinkt weer Al(svanouds). Feest der herkenning. Ik geniet. Vervolgens vertelt Al  zijn gebruikelijke verhaal over Les Cousins. We worden verrast met een gastoptreden van Bert Jansch. Hij zingt - Al ondersteunt. Mooi. Het groepje wordt aangevuld met percussie Pete Hamilton (singer/songwriter) en bas Mark Griffiths (The Shadows en Ian Matthews Southern Comfort) en ineens speelt Al met een complete band. Tja, als Time Passages en Midas Shadow gespeeld worden met Peter White op syntheziser - wat moet ik dan nog zeggen... Al barst in een schaterlach uit als hij met Dave Nighttrain to Munich te snel inzet, waardoor Peter onvoorbereid als een gek probeert mee te spelen. De band wordt vervolgens aangevuld met twee dames, Gabby Young en Mary Liskin (helaas geen foto van op internet). De complete band brengt Almost Lucy en Roads to Moscow ten gehore. Natuurlijk wordt geeindigd met Year of the Cat maar dan wel met het schitterende intro van Peter. Een jolige toegift, Dave die een Russische dans uitvoert op Joe the Georgian met een gitaar op zijn rug 'a-la-Jimmy Hendrix'. Het laatste nummer is End of the Day. 22.30 uur. We verzamelen in de onpersoonlijke hal van the Barbican. Een enorme rij van geïnteresseerden voor een handtekening en een praatje met Al. Ik wil niet. Ik zonder mij af met een glaasje Scotch, mijmerend en nagenietend. Mijn eerste concert van Al was geweldig; met band, het laatste ook. Ik koop een CD van Dave, een tribute met Al-nummers. Lekker rustig - past bij mij en mijn gemoedstoestand en laat de meute achter mij. Ook het rumoerige groepje 'black shirts'. Ze staan er vol overgave na te praten. Blij dat ik terug kan naar mijn hotel. Lopend door de straten van nachtelijk Londen denk ik aan al die jaren van Al-adoratie. Ik kon nooit naar Londen zonder een paar minuutjes te gaan zitten op een bankje op Soho-square ... 'Soho I'm alone on your streets on a Friday evening, I've been here all of the day, I'm going nowhere with nowhere to go'. En nu loop ik hier en ik weet het, Al heeft niets te maken met Al, maar met 'Al-leen'. Die somberheid en melancholie die ik zo herkende jaren geleden, heb ik niet meer. Al is een herinnering die ik wil ophalen als een mooie vakantiefoto waar je van wil nagenieten. Het past niet meer bij mijn heden. En nu 'London, I am on your streets on a Tuesday evening, I just came here and I will leave tomorrow morning' is meer van toepassing. Uiterst vermoeid (op de teruggreis nog een bommelding op het treinstation en direct door naar mijn werk) kijk ik terug op een voor mij zeer geslaagde missie. Zal ik dan eindelijk volwassen zijn geworden? Ik luister nog een keertje naar End of the Day. Mooi he, is het nou Peter die het zo mooi heeft gemaakt of Al? Ik zal het nooit weten. Ik weet in elk geval wel dat een solo concert van Al aan mij niet meer is besteed.