Al Stewart

Home

Biografie

Concertagenda

Discografie

Forum

Recensies

Persberichten



























Hieronder volgen een aantal artikelen over Al Stewart.

Al en Ik - Leo Blokhuis

Veel Britser dan Al Stewart ben ik ze nog niet tegengekomen. De man mag dan in Amerika wonen, al jaren, ik kom in Muziekcentrum Vredenburg een verschijning tegen die zo uit een Dickensboek lijkt weggelopen: rijzig, met lichtgrijs haar dat onwillig omhoog staat. Onder zijn minzame glimlach wijkt zijn kin verontrustend snel terug.
Al Stewart houdt van verhalen uit de geschiedenis. Tijdens een optreden legt hij zijn publiek haarfijn uit hoe het nou zat met al die Franse revoluties en zingt vervolgens zijn mooie liedje 'Palace of Versailles'. Hij vertelt hoe het zit met het oude rijk van de Russen en zet 'The Road to Moscow' in. Ik kijk uit naar de aankondiging van het laatste liedje op zijn setlist 'The Year of the Cat'. Als het moment daar is, slaan hij en gitarist Dave Nachmanoff als maniakken aan het stemmen. Na twee minuten grijpt Dave in. Het is misschien verstandig als we eerst één gitaar goed stemmen, en dan de ander daar op aanpassen. De zaal lacht. Als het gewenste resultaat is bereikt, vertelt Al zijn publiek over de Top 2000. 'Ik schijn daar altijd in te staan met dit liedje', vervolgt Al, 'en dat komen ze vandaag filmen'. Hij houdt zijn vlakke hand boven zijn ogen en tuurt het donker in. 'Waar zijn de camera's eigenlijk?' vraagt hij. 'O, die zijn natuurlijk al weggegaan tijdens het stemmen... Mooi. Ik word altijd vrij nerveus van zo'n camera'.
VARA magazine

Wijn in de Dichtkunst - Heinz J. Maahs

Vijfentwintig jaar geleden vestigde de Britse singer songwriter Al Stewart definitief zijn naam in de muziekwereld met de hit Year of the Cat. Was 1977 het jaar van de kat, 2001 werd voor Stewart het 'jaar van de wijn'. Down In The Cellar - Al Stewart's Muzikale ode aan de wijn.
De cd Down in the Cellar telt 13 songs die allemaal direct of indicret over wijn gaan. Soms maakt een bepaalde wijn deel uit van de titel: Waiting for Margaux, The Shiraz Shuffle. Oorspronkelijk was het plan om de cd in samenwerking met een wijndistributeur te maken, die de cd onder andere als relatiegeschenk op de markt zou brengen. Toen de cd eenmaal was samengesteld, ging het bedrijf helaas over de kop. Platenmaatschappij EMI bleek onmiddellijk geïnteresseerd en maakte dankbaar van de gelegenheid gebruik om de cd uit te brengen. Al Stewart, die al vele jaren als een gedegen wijnkenner geldt en graag wijnproeverijen bezoekt, weet op deze unieke cd de vele aspecten van wijn op de voor hem zo unieke wijze poëtisch te verwoorden. Niet alleen voor trouwe Stewart- fans is Down In The Cellar een must. Ook wijnliefhebbers zullen aan deze bijzondere muzikale ode aan de wijn veel plezier beleven. Of zoals Regina Sluijter van de Nederlandse Al Stewart Fanclub zegt: 'Het is heerlijk, rustige muziek, het best te beluisteren met een glas goede wijn op een winteravond bij de open haard of bij zonsondergang na een warme zomerdag'.

Popencyclopedie

Zanger, gitarist, songschrijver Al Stewart wordt in Glasgow geboren. Op het Wycliff College, een kleine openbare school in Gloucestershire, bestudeert hij Duane Eddy en Lonnie Donegan een stuk beter dan zijn huiswerk. Hij verhuist naar Bournemouth en pikt de Britse r&b-scene rond '64-'65 op. Begin '65 gaat Stewart naar London, hij verruilt zijn elektrische gitaar voor een akoestische. De folkscene in London ondergaat op dat moment net een welkome opleving. Stewart krijgt een contract in de Bunjie's folkclub en speelt er 2 1/2 jaar lang iedere vrijdagavond. In die tijd leert Stewart iedere belangrijke folkzanger kennen, zingt nummers van Jansch tot Simon en begint serieus met het schrijven van eigen songs. In '66 zet Stewart, als voorloper van een album, zijn eerste schreden in vinylland en maakt de single 'The Elf', gebaseerd op Tolkien's In De Ban Van De Ring. Dan ontmoet hij Roy Guest, manager van de folkrockgroep The Piccadilly Line. CBS Records zoekt, als tegenhanger van de Amerikaanse successen van The Byrds en Simon & Garfunkel, een paar Britse folkrock-acts en contracteert The Piccadilly Line, inclusief Stewart. Begin '68 is Al's eerste album (1) een feit. Een plaat vol pathos, sentiment, romantiek en onzinnige teksten. Hoofdschuldige: Guest, die Stewart's songs onderdompelt in een overdadig orkestratiebad. Van de plaat worden een kleine 3000 exemplaren verkocht. Dan krijgt Guest een nieuw idee. Hij huurt de Royal Albert Hall af, zet er een 35-mans orkest neer plus een beatgroep en plaatst Stewart voor op het podium. De volgende drie jaar zal Stewart met de opbrengst van zijn platen de enorme schuld van die gedenkwaardige avond moeten aflossen. Begin '69: met de hulp van Fairport Convention en Jimmy Page maakt Stewart z'n tweede album (2), dat door Melody Maker tot Folk Album Of The Year wordt uitgeroepen. Na het zwakke, opnieuw door Guest geproduceerde (3) maakt Stewart met producer John Anthony, gitarist Tim Renwick en de rest van Quiver, plus Rick Wakeman, Brinsley Schwarz en Bob Andrews (4). In de teksten van (5) wordt voor het eerst een combinatie gebruikt die zijn handelsmerk zal worden: de mengeling van geschiedenis en actualiteit, teneinde een lyrisch effect te bereiken. Met (7) scoort hij, met behulp van producer Alan Parsons, zijn grootste commerciële succes en breekt hij grootscheeps door in de Verenigde Staten. De van de plaat getrokken single 'Year Of The Cat' wordt een hit in Nederland, evenals 'On The Border' van dezelfde elpee. (8) is een 'instant replay' van de op (7) gehanteerde formuleen vermag nauwelijks te boeien. Stewart ziet ook in dat hij op het foute spoor zit en zijn carrière de nek omdraait wanneer er geen nieuwe wegen worden ingeslagen, zodat (9), waarop hij wordt begeleid door zijn nieuwe band Shot In The Dark (die zelf (10) uitbrengen), een stuk frisser en spontaner klinkt. Hits blijven evenwel uit. (1) BEDSITTER IMAGES (CBS '67) * (2) LOVE CHRONICLES (CBS '69) * (3) ZERO SHE FLIES ( CBS '70) * (4) ORANGE (CBS '72) * (5) PAST, PRESENT & FUTURE ( CBS '74) * (6) MODERN TIMES ( CBS '75) * (7) YEAR OF THE CAT (RCA '76) * (8) TIME PASSAGES (RCA '78) * (9) 24 P CARROTS (RCA'80) Shot In The Dark: (10) SHOT IN THE DARK (Polydor '81) Met dank aan Muziekkrant Oor en Marjolein voor het opzoeken, uittypen en toestemming vragen

1977: The Year of Al Stewart - Hitkrant 1977

Maar de aanhouder wint: dat is de leus van de vooral in Amerika bekende Schotse zanger Al Stewart. Jarenlang vocht hij voor erkenning als zanger. Hij maakte zes elpees die hem geen van allen het zo vurig verlangde succes konden brengen. Toernees leverden ook al niets op: te weinig mensen vielen voor Al's folkmuziek. Reden genoeg voor hem om zijn repertoire wat te gaan veranderen en wat meer op de rock 'n roll-toer te gaan. Dat leverde zijn laatste elpee 'The Year Of The Cat' op (inmiddels goud in de Verenigde Staten!), twee hitsingles, namelijk 'The Year Of The Cat' en 'On the Border' en internationale erkenning. Nu al wordt Al Stewart het grootste talent sinds Bruce Springsteen genoemd .
'Ik wil geen eendagsvlieg zijn'
Al: 'In Engeland word ik nog steeds als folkzanger beschouwd, maar dat moet toch wel gauw veranderen. Mijn producer Alan Parsons en ik hebben geprobeerd om 'The Year Of The Cat' zo gevarieerd mogelijk te maken. Sommige songs zijn op de historie gebaseerd, zoals de nummers mijn m'n elpee 'Past, Present And Future' uit 1973. Andere zijn weer rock-achtig en weer andere zijn beïnvloed door mijn verblijf van een jaar in Amerika. Ik wil beslist geen eendagsvlieg zijn en ik hoop dat men mijn 'Year Of The Cat' ook over een jaar nog een goede elpee vindt.'

Diepgaand - Jur Wijsman

Wat aan Al Stewart's elpee het meeste opvalt, zijn z'n teksten. Het zijn beslist geen versjes in de trant van 'Ik hou van jou, ik blijf je trouw', integendeel. Ze zijn over het algemeen erg poëtisch en diepgaand. 'Ik schrijf veel over historische feiten. De elpee 'Nostradamus' is geïnspireerd door de zestiende-eeuwse profeet en astroloog van die naam. 'Roads To Moscow' is het sombere verhaal van de invasie in Rusland door de nazi's tijdens de tweede wereldoorlog. Maar ik schrijf ook wel persoonlijke teksten zoals 'Carol' en 'What's Going On'. Teksten vind ik erg belangrijk: het publiek moet weten waarover ik het heb. Daarom geeft ik op m'n concerten ook altijd een korte uitleg van m'n liedjes. Ik heb ook wel eens de eerste twee regels voorgelezen van 'Soho'.
Wijn
Al is een echte wijnkenner. Tijdens de Britse week in New York voorzag hij de journalisten van ruime hoeveelheden Bordeaux-wijn. Het kaas- en wijnfeest was georgansieerd naar aanleiding van een artikel over Bordeaux-wijnen, dat Al in het tijdschrift 'Crawdaddy' had geschreven. 'Al sinds 1970 is wijn een grote liefde van me. In mijn woonplaats Glasgow ben ik gaan experimenteren met allerhande wijnsoorten.'
Klassiek
Een andere hobby van Al Stewart is klassieke muziek. 'Al Stewart's Museum Of Modern Brass' is dan ook een elpee waarop hij samen met prominente koperblazers klassieke melodieën in een nieuw jasje heeft gestoken. 'Er staan nummers op van Bach, Vivaldi en Leonard Bernstein. Ik heb er nieuwe arrangementen voor geschreven. Ik heb deze elpee opgenomen omdat ik me wilde afzetten tegen al die rotzooi die er tegenwoordig op de markt komt.' Stewart's elpees mogen echt niet onder die rotzooi gerekend worden. Zijn platen, waarop musici als Rick Wakeman en Tim Renwick meespelen, verkopen nu uitstekend. Al zingt over het jaar van de kat. 1977 zou wel eens het jaar van Al Stewart kunnen worden .
Op 10 mei 1977 zakte 'On The Border' in de Nationale Hitparade van 17 naar 29.
Met dank aan de Hitkrant

Troost - Jur Wijsman

In jongelingsjaren waaien gevoelens langs bergtoppen van vreugde en ravijnen van verdriet. De ziel kent geen rust en zoekt troost. In verdrietige momenten zocht ik troost in de muziek van Al Stewart. “but far behind the music you can almost hear the sounds of laughter like the waves upon the shores of infinity” . Zijn melancholische en tegelijkertijd uitgelaten muziek neemt me mee naar vervlogen tijden. Ik waan me niet in een zakelijk, kil en één dimensionaal tijdperk. Al Stewart ontroert en vervoert. Zijn muziek heelt de pijn van het afgescheiden zijn. “And some of you are harmonies to all the notes I play; although we may not meet still you know me well”. Zijn muziek voert naar universele momenten uit het verleden. “The Dark Age has begun and the truth is lost in the ancient dust. Yet the memory forever persists”. Je proeft de onbegrepen eenzaamheid van de mythische zieneres Cassandra.
Al Stewart trad in Nederland op. Met een fles wijn en een brief trok ik in het luxueuze Chassé-theater in Breda de stoute schoenen aan. Het hoofd van de beveiligingsdienst bracht me naar de kleedkamer van Al Stewart. De deur stond open. De tijd stond stil. “Time seems to pause”. Ik voelde me onbeholpen. De stilte leek uren te duren. “Nothing was said as he stared at his shoe”. In mijn gebrekkig Engels begon ik te stamelen. Het moment was overweldigend, mijn geheugen laat mij in de steek.“Time runs through your fingers. You never hold it at all till it’s gone. Some fragments just linger with you. Like show in the spring hanging on.” Het liefst had ik hem snikkend van dankbaarheid in de armen gevlogen, mijn vereerder en trooster. Heftige gevoelens kennen geen woorden. Woorden verbreken de betovering. Ik verbrak de eeuwige stilte: “Een Bulgaarse wijn, de Franse is verboden”. “Maar niet voor mij”, zei de wijnkenner Al Stewart met een innemende en verlegen glimlach. “For you’re careful not to let the camera touch your private world”. De intimiteit greep me bij de keel. Ik verontschuldigde me en met de staart tussen de benen droop ik af. Ik had zoveel willen zeggen, hem willen bedanken voor de verrijking van mijn leven, voor de tranen van vervoering. Het is net alsof ik in Al Stewart en deel van mezelf terug zie. “Dipping my feet in the cold stream of time. And I know I’m a dreamer; I know I’m out of line”. Razend jaloers ben ik op zijn muzikale en lyrische begaafdheden. Een dag later bezocht ik opnieuw het akoestisch gitaar- en zangconcert, waarin Al Stewart begeleid werd door de gitaarvirtuoos Laurence Juber. Wegens gebrek aan belangstelling traden ze op in de kleine zaal van het Muziekcentrum Frits Philips. “I had my fifteen minutes stardom” (met Year of the Cat en On the Border). Al Stewart wenst zich niet aan te passen aan de commerciële eisen van een platenmaatschappij. Het concert was ingetogen en virtuoos. “Evening sings in a voice of amber”. Met muziek en coupletten neemt hij het publiek naar o.a. de tijd tussen de twee wereldoorlogen. Speelde hij voor mij het droevige, ironische “Laughing into 1939?”. Ik noemde dit nummer in mijn brief. In Breda stond dit niet op zijn repertoire. “Party hat and satin dress. Silver paper curled in her long black hair. Tapping one small elegant shoe in time. Oh, the way she plays with them. Smile at one, then dance with another. Pretty soon they’re forming up a line. And she’s laughing, laughing into 1939”. De elegante verleidelijke vrouw in satijnen jurk, zou dat symbol staan voor Hitler? (van de cd “Between the wars”). Thuis schakel ik het elektronenmonster in en zie een documentaire over de krantenmagnaat William Hearst. In het toeval dat Al Stewart twee uur eerder een nummer zong over zijn maîtresse voor wie hij een kasteel (van eenzaamheid) bouwde? In onze vluchtige wegwerpcultuur dat niet verder kijkt dan een instant-genot, zijn de songs van Al Stewart een verademing. Het stemt met droef niet meer te verwachten dat de inmiddels vijftigjarige Al Stewart ooit nog eens in Nederland optreedt. Als begin twintiger schreef hij: “Time, time, we hardly even knew you. You didn’t touch us with your lies”. Naschrift: Ik heb getwijfeld over publikatie van deze ontboezemingen. De schaamte voorbij, want anders zou ik bezwijken voor de angst wat de lezer van mij zal denken. Een angst die nog niet achter me ligt. De sleutel van het cachot heb ik zelf op zak. Een andere reden van twijfel is: Wat heeft Al Stewart met de voetballerij te maken? Laat ik in dezen de link leggen met de idoolvorming in de voetballerij. Verschaft een toparbiter ons troost? Noot: Engelse teksten zijn van Al Stewart en voor alle duidelijkheid door mij uit zijn verband gerukt.